Predsjednici ANUBiH od 1966-

Muris Čičić rođen je 1949. godine u Sarajevu. Na Ekonomskom fakultetu u Sarajevu diplomirao je 1973. Od 1973. do 1988. radio je kao istraživač na Institutu za organizaciju i ekonomiku u Sarajevu. Na Ekonomskom  fakultetu u Sarajevu magistrirao je 1978. Asistent na istom fakultetu za predmet Osnovi marketinga bio je 1981. i 1982. Doktorirao je na tom fakultetu iz oblasti marketinga 1986. godine. Radio je kao menadžer na UPI Institutu za istraživanje i razvoj u Sarajevu od 1987. do 1990. i bio njegov direktor. Kao gostujući ekspert boravio je na Wageningen University, The Netherlands i kao gostujući Fulbright predavač na Virginia Polytechnic Institute and State University, USA. U periodu od 1991. do 1998. bio je profesor na University of Wollongong, Australia.

Od 1997. do 2017.  bio je profesor je na  ekonomskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu za  predmete Marketing  menadžment, Marketing, Ponašanje potrošača i  marketing komuniciranje. U periodu između 2000. i 2017. gostovao je u punom angažmanu redovnog profesora na postdiplomskim studijima univerziteta u Ljubljani i Podgorici i Sveučilišta u Zagrebu. Bio je  dekan Ekonomskog fakulteta u Sarajevu u periodu 2004–2008, te predsjednik Ekonomskog savjeta vijeća ministara BiH, član većeg broja domaćih i inostranih naučno-stručnih organizacija i član uredništva više naučno-stručnih publikacija u Holandiji, Sloveniji, Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. Recenzirao je veći broj naučno-stručnih radova domaćih i stranih autora, bio je mentor na deset doktorata i desetina magistarskih radova. Bio je član desetak programskih odbora časopisa u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj, Turskoj i Njemačkoj.

U periodu od 1977, kada je objavio svoj prvi naučni rad Mediji privredne propagande, do 2021. autor ili koautor je više od 140 stručnih i naučnih radova. Njegovi radovi citirani su u međunarodnim bazama podataka više od 2.500 puta (juni 2021).

Autor ili koautor je sljedećih udžbenika: Marketing okruženje, Ponašanje potrošača i proces odlučivanja u kupovini, Tržište potrošača, ponašanje potrošača i proces odlučivanja o kupovini, Direktni marketing, Marketing komuniciranja: ekonomska propaganda, unapređenje, odnosi s javnošću, lična prodaja, direktni marketing.

Za dopisnog člana Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine u Odjeljenje društvenih nauka izabran je 2008. godine, a za redovnog 2012. godine. Predsjednik je Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine od 2020. godine.

Miloš Trifković rođen je 1939. godine u  Sarajevu. Diplomirao je na Pravnom fakultetu Univerziteta u Sarajevu 1962. godine. Na Pravnom fakultetu Univerziteta u Beogradu magistrirao je na smjeru Privredno pravo 1969. godine, a doktorirao 1971. Godine 1964. izabran je za asistenta na Ekonomskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu za predmet Privredno pravo, a za redovnog profesora na istom predmetu 1981. godine. Također, predavao je Međunarodno privredno pravo. Profesor emeritus je Univerziteta u Sarajevu od 2014. godine.

Tokom akademske 1970–1971 godine boravio je na School of Law, University of California Berkeley, SAD. U periodu 1974–1978, uspostavio je i rukovodio Institutom za privredno pravo i sociologiju Ekonomskog fakulteta Univerziteta u Sarajevu. Od 1979. do 1981. godine bio je prodekan na Ekonomskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu. U periodu 1979–2004 više puta je boravio na Max – Planck – Insitut fuer Geistiges Eigentum u Münchenu, B.R.D., u ukupnom trajanju od dvije godine. U periodu 1988–1991. uspostavio je i rukovodio Centrom za međunarodno poslovno pravo Ekonomskog fakulteta u Sarajevu. Godine 1989. osnovao je Agenciju za istraživanje i konzalting u privredi te je bio direktor iste do 2006. godine. Od 1992. do 2001. godine bio je pravni savjetnik i član Komisije BiH za sukcesiju bivše SFRJ. Godine 2001. državna vlada imenovala ga je na čelo bosanskohercegovačke delegacije u finalnim pregovorima o sukcesiji u Beču. Bio je i savjetnik ministra trgovine Vlade FBiH 1995. i 1996. godine.

Godine 1997. Oxford University, Velika Britanija, ponudio mu je jednomjesečni boravak na ovome univerzitetu. U periodu 1999–2005. kreirao je i vodio predmet Evropsko poslovno pravo na Interdisciplinarnom postdiplomskom studiju Univerziteta u Sarajevu. Godine 1999. osnovao je Centar za međunarodnu saradnju na Ekonomskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu i rukovodio je istim do 2000. godine. Naredne dvije godine proveo je kao rukovodilac Odjela za izdavačku djelatnost pri istoj instituciji.

U periodu 2002–2004. bio je dekan Ekonomskog fakulteta Univerziteta u Sarajevu. Nakon odlaska u penziju do 2006. godine, bio je dekan MBA programa na Sarajevo Graduate School of Business (SGSB) pod vodstvom University of Delaware, SAD, gdje je predavao predmet Poslovna etika od 2005. do 2010. godine. Godine 2008. godine imenovan je za redovnog profesora i dekana Pravnog fakulteta Otvorenog univerziteta APEIRON, Travnik, a potom na Fakultetu pravnih nauka, Sveučilišta Vitez, Vitez.

Autor je šest monografija, 13 udžbenika, koautor je četiri stručne knjige, te je dao doprinos u još četiri knjige. Objavio je 85 članaka u stručnim časopisima, 40 unosa u polju prava u dvije enciklopedije, te je proveo 65 stručnih naučno-istraživačkih projekata i preko 140 značajnih konsultantskih projekata.

Član je dvije međunarodne akademije – Evropske akademije nauka i umjetnosti (EASA) i Svjetske akademije nauka i umjetnosti (WAAS).

Za dopisnog člana Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine u Odjeljenje društvenih nauka izabran je 2008, a za redovnog 2012. godine. Bio je predsjednik Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine od 2014. do 2020. godine.

Božidar Matić rođen je 1937. godine u Bogatiću, Srbija. Živio je u Bosni i Hercegovini od 1941. godine. Osnovnu i srednju školu završio je u Visokom. Elektrotehnički fakultet Univerziteta u Zagrebu završio je 1960, a postdiplomski studij na Elektrotehničkom fakultetu Univerziteta u Beogradu 1963. godine. Doktorirao je na Univerzitetu u Sarajevu 1971. i stekao zvanje doktora tehničkih nauka.

Nakon diplomiranja, zaposlio se u Energoinvestu, u projektnom birou za automatiku. Od 1971. do 1981. u istom preduzeću radi kao direktor Instituta za automatiku i računarske nauke, 1985–1986. vrši funkciju potpredsjednika za istraživanje i razvoj ovog preduzeća (pet instituta i šest istraživačko-razvojnih centara), da bi od 1989. do 1993. bio izabran za predsjednika i glavnog direktora Energoinvesta koji je u to vrijeme imao godišnju prodaju u iznosu od dvije milijarde dolara i aktivnosti u 34 zemlje. Nakon ovoga, od 1993. do 1999. godine član je Uprave preduzeća Energoinvest. Paralelno s radom u Energoinvestu, nakon habilitacije, izabran je za asistenta Elektrotehničkog fakulteta u Sarajevu i prošao na njemu sva zvanja do redovnog profesora (1976). Za profesora emeritusa Univerziteta u Sarajevu izabran je 2008. godine.

U projektnom birou za automatiku Energoinvesta radio je na uticaju energetskih vodova na telekomunikacijske, signalne i sigurnosne uređaje u okviru projekta elektrifikacije pruge Sarajevo–Ploče, a zatim na istraživačkom projektu Energoinvesta u Institutu za nuklearne nauke u Vinči na razvoju poluprovodničkog PID regulatora za regulaciju tehnoloških procesa. Bio je vodeći istraživač na razvoju druge generacije regulacijskog sistema, koji je nakon osvajanja u proizvodnji bio osnova automatike tvornice glinice u Mostaru, tvornice glinice Birač te termoenergetskih blokova u termoelektrani Kakanj i termoelektrani Medan u Indoneziji. Početkom 70-ih godina vodio je razvoj treće generacije regulacijskog sistema u okviru zajedničkog projekta s Institutom za automatiku i telemehaniku Akademije nauka SSSR-a, koji je proizvođen paralelno u Energoinvestovoj tvornici i u ruskoj tvornici u Harkovu. Sistem je primijenjen na mnogim objektima u zemlji i inozemstvu, od čega se posebno ističu blokovi 200 MW u Kaknju te 300 MW u Gacku i Ugljeviku. Kao direktor Instituta za automatiku i računarske nauke u Energoinvestu, istovremeno vodi razvoj avijacijskih automatskih sistema za avione Galeb 4 i Orao, nakon čega, u okviru instituta, organizira virtualnu tvornicu avijacijske opreme, koja se proizvodila sve do 1991. godine.

Glavno polje njegovog naučnog djelovanja jeste automatizacija i upravljanje tehnoloških procesa, kao i automatika aviona, a bavio se i općom publicistikom, posebno problemima razvoja Bosne i Hercegovine, iz čega su proizašle dvije knjige i 98 bibliografskih jedinica. Bio je gostujući istraživač na Institut Avtomatiki i telemechanici Akademije nauka SSSR, Moskva, 1966.

Obavljao je još i funkcije rektora Univerziteta u Sarajevu (1981–1985); federalnog ministra za nauku i tehnologiju (1986–1989) kada je organizirao Savezni komitet za nauku i tehnologije, pripremio Strategiju naučno tehnološkog razvoja Jugoslavije i osnovao Fond za finansiranje saveznih projekata u snazi 0,5 BDP-a bivše Jugoslavije koji je funkcionirao sve do raspada Jugoslavije; zatim funkciju predsjednika nacionalnog komiteta Međunarodne komisije za elektrotehniku – IEC (Bosanskohercegovački komitet za elektrotehniku – BAKE) (1996 2016); predsjedavajućeg Vijeća ministara Bosne i Hercegovine (2001); predsjednika Upravnog odbora Agencije za privatizaciju u FBiH (2002–2005); izabranog predsjednika Ekonomsko-socijalnog vijeća FBiH (2002 2009); predsjednika Savjeta Privredne komore Kantona Sarajevo (2002) te predsjednika Savjeta za nauku Kantona Sarajevo (2004–2008).

Počasni doktorat (honoris causa) dodijeljen mu je od Univerziteta Grand Valley, SAD, 1986. Bio je počasni član Svjetske Fondacije za inovacije (World Innovation Foundation) od 2002, član Svjetske akademije nauka i umjetnosti (WAAS) od 2005. te član Crnogorske akademije nauka i umjetnosti od 2008. godine.

Dobitnik je velikog broja nagrada za nauku.

Za dopisnog člana Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine u Odjeljenje tehničkih nauka izabran je 1984, a za redovnog 1995. godine. Bio je predsjednik Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine od 1999. do 2014. godine.

Preminuo je u Sarajevu 2016. godine.

Seid Huković rođen je 1925. godine u Sarajevu. Osnovnu i srednju školu završio je u Sarajevu. Upisao se na Medicinski fakultet u Zagrebu 1945/1946. i diplomirao na istom Fakultetu 1951. Odmah nakon diplomiranja javio se na Institut za farmakologiju Medicinskog fakulteta u Sarajevu. Na Medicinskom fakultetu u Sarajevu 1958. odbranio je doktorsku disertaciju. Reizabran je za stručnog saradnika, za docenta je izabran 1959, za vanrednog profesora 1962, a 1969. za redovnog profesora.

Bio je član brojnih komisija i odbora društvenih organizacija, te član redakcija časopisa European Journal of Pharmacology, Archives internationales de Pharmacodynamie et de Thérapie, Physiologica et pharmacologica Acta, Acta Pharmaceutica Jugoslavica, Folia Medica Facultatis Medicinae Universitatis Saraeviensis, Medicinski arhiv i Pharmaca. Bio je redovni profesor farmakologije i toksikologije na Medicinskom, Stomatološkom i Farmaceutskom fakultetu u Sarajevu. U više navrata bio je član Upravnog odbora Društva ljekara Bosne i Hercegovine.

Oblast u kojoj je najviše radio je izrada modela za ispitivanja lijekova. Taj njegov naučni opus bi se mogao podijeliti u nekoliko faza. Najprije se bavio sistemom biogenih amina, kao i njihovih modifikatora, antagonista i agonista. Potom se bavio model sistemima, izoliranim i inerviranim organima za ispitivanje djelovanja lijekova i drugih supstancija. Te preparacije su bile veći dijelovi cjeline, a mogle su poslužiti za nadomještanje skupih aparata. Služile su ustanovljavanju djelovanja različitih supstancija, za njihovu identifikaciju i mjerenje. Jedan dio istraživanja je bio iz toksikologije mirnodopskih i ratnih otrova i traženja modela za ispitivanje neuroloških i drugih bolesti. Iz tog područja je objavio preko 300 radova i nekoliko knjiga. Citiran je nekoliko stotina puta. Važniji radovi u autorstvu ili koautorstvu: Isolated Rabbit atria with Sympathetic Nerve Supply; Responses of the Isolated Sympathetic Nerve Ductus Deferens Preparation of the Guinea pig; Specific Antagonists of Substance P; Die Noradrenalin-Abgabe aus dem isolierten Kaninchenherzen bei sympathischer Nervenreizung und ihre pharmakologische Beeinflussung; Observations on an Isolated, Innervated Preparation of Rat Urinary Bladder; The Effect of Anticholine Rases on the Increase in Rate of the Isolated Rabbit Heart in Response to Stimulation of the Accelerator Fibres; Prüfung der Botulinus Toxin-Wirkung am in vivo vergifteten isolierten innervierten Oesophagus der Maus; Effekt der transmuralen Stimulation und von Pharmaka auf die Froschungen in vitro; The Effect of Benactizine Tubocurarine and Physistignine on Isolated Innervated Organs Taken from Mice Treated with Botulinum Toxin Hemisholinium.

Za svoj rad dobio je veliki broj priznanja i odlikovanja: Orden rada (dva puta), Orden zasluga za narod, Dvadesetsedmojulsku nagradu Bosne i Hercegovine, Nagradu ZAVNOBiH za naučno djelo, sigurno najveću nagradu u bivšoj domovini koju je mogao dobiti jedan građanin Bosne i Hercegovine, više plaketa, priznanja, zahvalnice Univerziteta, Medicinskog fakulteta, Društva ljekara Grada Sarajeva, Saveza studenata medicine, itd.

Za dopisnog člana Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine u Odjeljenje medicinskih nauka izabran je 1967, a za redovnog 1973. godine. Bio je predsjednik Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine od 1990. do 1999. godine.

Preminuo je u Sarajevu 2001. godine.

Svetozar Zimonjić rođen je 1928. godine u Avtovcu, Gacko. Osnovno obrazovanje stiče u Mostaru, a pred sami rat nastavio je gimnazijsko školovanje u Sarajevu. Poslije oslobođenja završava gimnaziju i 1947. godine počinje studij elektrotehnike na Politehničkom institutu u Sverdlovsku, a završava ga na Elektrotehničkom fakultetu u Beogradu početkom 1953. godine. Doktorat nauka brani 1971. na Elektrotehničkom fakultetu u Sarajevu.

Poslije šest godina rada na projektovanju i izgradnji kombinata crne metalurgije u Ilijašu 1959. godine prelazi u Energoinvest. Paralelno sa tim radom, 1959. godine izabran je za docenta i predaje na Tehnološkom fakultetu u Tuzli, a zatim 1962. godine prelazi na Elektrotehnički fakultet u Sarajevu, gdje je biran za vanrednog profesora 1967, a za redovnog 1972. godine. Kao univerzitetski nastavnik ne napušta vrlo aktivan rad u Energoinvestu, gdje prvo vodi projektni biro za automatiku, zatim je preko sedam godina direktor Istraživačko razvojnog centra za automatiku (IRCA), čiji je i osnivač i, najzad, koordinator Oblasti upravljačkih postrojenja. Bio je član Republičkog, a zatim Saveznog savjeta za naučni rad, kao i član više stručnih tijela. Rat u Bosni i Hercegovini 1992–1995. je proveo aktivno učestvujući u organizaciji i nastavi Elektrotehničkog fakulteta Univerziteta u Sarajevu.

Početni krug njegovog istraživačkog interesa odnosi se na izučavanje elektroenergetskih objekata, iz kojeg potiče više radova, među kojima su i Jednostavni kružni dijagram lučne peći, Rudno termička peć i Prespajanje kratkospojnih mašina 500 V za napon 380 V.

Drugi krug istraživačkog interesa vezuje za jednu tada i u svijetu novu naučnu oblast: automatsko upravljanje. U toj oblasti razvija izuzetnu aktivnost. Njemu pripada koncept razvoja te oblasti u Energoinvestu, u kojoj je na istraživanju, proizvodnji i projektovanju do 1991. godine radilo 1000 ljudi. Dugogodišnji je rukovodilac Naučno istraživačkog instituta za automatiku i računarske nauke Energoinvesta, u kome je preko 100 istraživača obavljalo originalan istraživački rad. Pokretač je i konceptualni nosilac u to vrijeme (1962) jedinog u Jugoslaviji studija iz domena automatskog upravljanja na Elektrotehničkom fakultetu u Sarajevu i dugogodišnji je šef tog Odsjeka.

Ova kretanja neposredno dovode do uvođenja predmeta i osnivanja smjerova iz domena nauke o upravljanju na nekim drugim fakultetima Univerziteta u Sarajevu. Njegov rad na ovom planu prati opus od 35 stručnih i naučnih radova, kao i niz praktičnih realizacija.

Vodio je više konkretnih naučnoistraživačkih projekata, neposredno je sarađivao sa AN SSSR-a (Institut za probleme upravljanja) i učestvovao u realizaciji krupnog istraživačkog projekta koji su ostvarili Institut za automatiku i računarske nauke Energoinvesta i spomenuti Institut AN SSSR-a. Rezultati se nalaze u praksi.

U ovom periodu javlja se i više njegovih specifičnih naučnoistraživačkih radova, među kojima su: Analitička aproksimacija prenosa kašnjenja sa agregatnim regulatorima, Pristup sintezi nekih optimalnih sistema, O jednom pristupu sintezi sistema sa promjenljivom strukturom, Jedna strukturna varijanta (SPS), Generalizacija frekventnih metoda, Gradijentni osnov simpleksne metode.

Naučna istraživanja usmjeravao je u pravcu teorije optimalnih rješenja i na oblast slabo strukturiranih sistema.

Nosilac je brojnih nagrada: Nagrada AVNOJ-a, Šestoaprilska nagrada Grada Sarajeva, Orden rada sa zlatnim vijencem.

Bio je član Ruske akademije nauka.

Za dopisnog člana Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine u Odjeljenje tehničkih nauka izabran je 1973, a za redovnog 1978. godine. Bio je predsjednik Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine od 1981. do 1990. godine.

Preminuo je u Sarajevu 1999. godine.

Alojz Benac rođen je 1914. godine u Plehanu kod Dervente. Po završetku gimnazijskog školovanja u Vinkovcima, Derventi, Visokom i Zagrebu, studirao je klasičnu filologiju, arheologiju i historiju starog vijeka na Filozofskom fakultetu u Beogradu, gdje je i diplomirao 1937. godine. Doktorsku disertaciju odbranio je 1951. godine na Filozofskom fakultetu u Ljubljani, a odbranjena teza je nosila naslov Prehistorijsko naselje Nebo i problem butmirske kulture.

U Narodnooslobodilačkom pokretu je učestvovao od 1941. godine. Poslije oslobođenja bio je predsjednik Arheološkog i Muzejskog društva Jugoslavije, član raznih komisija Jugoslavije i BiH iz oblasti društvenih nauka i kulture, poslanik Skupštine SRBiH, predsjednik Komisije za kulturu Skupštine SRBiH, predsjednik Republičke zajednice za kulturu SRBiH i dr.

Najvažniji rad u institucijama: nastavnik gimnazije u Vranju i Mostaru, kustos, naučni saradnik i naučni savjetnik u Zemaljskom muzeju u Sarajevu (1947–1967), direktor Zemaljskog muzeja (1957–1967), profesor Filozofskog fakulteta u Sarajevu (od 1968) i rukovodilac Centra za balkanološka ispitivanja Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine (od 1962).

Alojz Benac bavio se pretežno proučavanjem neolitskog i eneolitskog doba u Bosni i Hercegovini i zapadnom Balkanu, a pored toga radio je i na sistematskom izučavanju srednjovjekovnih nadgrobnih spomenika/stećaka u Jugoslaviji. U posljednjem periodu života glavno težište naučnog rada bilo mu je na istraživanju etnogeneze, te materijalne i duhovne kulture Ilira.

Nekoliko godina se bavio intenzivno izučavanjem srednjovjekovnih stećaka i u tom okviru pokrenuo seriju Srednjevjekovni nadgrobni spomenici. U toj seriji objavio je i prve tri monografije: Radimlja, Olovo i Široki Brijeg. Ta serija broji 15 svezaka i služi kao osnova za izučavanje stećaka.

Rukovodio je Centrom za balkanološka ispitivanja Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine od njegovog osnivanja. Među najvažnija istraživanja Centra spadaju ona koja se odnose na materijalnu i duhovnu kulturu Ilira (bibliografije, grobni nalazi, gradine, onomastika i dr.), te na paleoetnologiju, paleolingvistiku i sl. Zajedno sa saradnicima organizovao je četiri međunarodna simpozija iz ilirske problematike i razne druge skupove. Posebno je bio angažovan organizacijom izrade Praistorije jugoslavenskih zemalja, u kojoj je učestvovao i kao autor.

Bio je dugogodišnji urednik Glasnika Zemaljskog muzeja u Sarajevu, urednik Godišnjaka Centra za balkanološka ispitivanja i član redakcije mnogih časopisa i izdanja.

Bio je član Srpske akademije nauka i umjetnosti i Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti. Bio je član i: Njemačkog arheološkog instituta u Berlinu, Italijanskog arheološkog instituta u Firenci i Austrijskog arheološkog instituta u Beču.

Za svoj rad odlikovan je brojnim odrenima i nagradama.

Za dopisnog člana Naučnog društva Bosne i Hercegovine izabran je u Odjeljenje istorijsko-filoloških nauka 1961. godine. Za redovnog člana Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine 1967. godine. Bio je generalni sekretar Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine od
1971. do 1977, a predsjednik od 1977. do 1981. godine.

Preminuo je u Sarajevu 1992. godine.

Edhem Čamo rođen je 1909. godine u Trebinju. Nakon završenih šest razreda gimnazije u Trebinju, maturirao je u Sarajevu, a zatim se upisao na Veterinarski fakultet u Zagrebu i diplomirao 1938. godine. Na istom fakultetu doktorirao je 1948. godine. Nakon završenih studija, u predratnom periodu radio je u Derventi, Glamoču, Gradačcu i Foči.

Godine 1941. odlazi u NOV. Na Prvom zasjedanju ZAVNOBiH a i na Drugom zasjedanju AVNOJ-a izabran za vijećnika za srez Gradačac. Poslije rata bio je povjerenik za poljoprivredu NO Tuzla, i pomoćnik ministra poljoprivrede i stočarstva NRBiH; 1950. izabran je za profesora (za predmet Zoohigije) na novoosnovanom Veterinarskom fakultetu u Sarajevu. Prvi je dekan tog fakulteta, a na tu je dužnost četiri puta uzastopno biran. Dva puta biran je za rektora Univerziteta u Sarajevu (1956–1960), zatim za predsjednika Univerzitetskog savjeta, te za predsjednika Zajednice jugoslovenskih univerziteta, predsjednika Organizacionog komiteta međunarodnog seminara Univerzitet danas, predsjednika Društva veterinara i veterinarskih tehničara Bosne i Hercegovine. Bio je predsjednik Odbora za visoko školstvo i naučni rad u Savjetu za prosvjetu, nauku i kulturu NRBiH, predsjednik tog Savjeta i predsjednik Savjeta za nauku SRBiH. Bio je predsjednik Savjeta Jugoslovenskog udruženja Nauka i društvo i predsjednik Društva BiH za borbu protiv raka.

Publikovao je preko 60 radova i studija iz područja zoohigijene, unapređenja stočarske proizvodnje i veterinarstva, te organizacije naučnog i nastavnog rada na visokoškolskim i u naučnim ustanovama. Radovi iz zoohigijene i unapređenja stočarske proizvodnje obrađuju i rješavaju aktuelnu problematiku proizvodnje (o uzgojnim bolestima i zaštiti podmlatka domaćih životinja, o higijenskim mjerama u pašnim uslovima držanja stoke, istraživanja o higijenskoj kvaliteti vode brdskog područja Bosne i Hercegovine [lokve i cisterne], o uticaju mikroklimata na uzgoj pilića i dr.). Objavio je nekoliko rasprava iz nastavne i naučne problematike i organizacije naučnog rada u samoupravnom društvu.

Za svoj rad odlikovan je brojnim ordenima i nagradama.

Bio je član Slovenske akademije znanosti i umjetnosti, Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti i Makedonske akademije nauka i umjetnosti.

Za redovnog člana Naučnog društva Bosne i Hercegovine u Odjeljenje privredno-tehničkih nauka izabran je 1961, a redovni član Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine je od njenog osnivanja 1966. godine. Za generalnog sekretara Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine izabran je 1966, a 1968. godine za njenog potpredsjednika. Od 1971. do 1977. godine bio je predsjednik Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine. Bio je predsjednik Savjeta akademija nauka i umjetnosti SFRJ.

Preminuo je u Sarajevu 1996. godine.

Branislav Đurđev rođen je 1908. godine u Sremskim Karlovcima. Studirao je na Filozofskom fakultetu u Beogradu istoriju i orijentalnu filologiju. Nešto više od godinu dana (1937–1938) proveo je kao stipendist turske vlade u Istanbulu, pa je tom prilikom započeo rad na proučavanju materijala za historiju jugoslovenskih naroda u turskim arhivima. Od aprila 1939. do aprila 1941. godine nalazio se na dužnosti kustosa-pripravnika u Zemaljskom muzeju u Sarajevu, gdje je vodio poslove u Turskom arhivu. Za vrijeme Drugog svjetskog rata bio je u zarobljeništvu u Njemačkoj (Stalag XB, Sandbostel), gdje se angažovao u antifašističkoj djelatnosti i organizovanju pristalica NOP-a.

Od aprila 1946. do aprila 1950. godine bio je naučni saradnik Zemaljskog muzeja u Sarajevu i rukovodio radom Turskog arhiva. Godine 1950. izabran je za vanrednog profesora i prodekana novoosnovanog Filozofskog fakulteta u Sarajevu. Predavao je Istoriju naroda Jugoslavije (turski period) i Istorijsku metodologiju. Od 1957. do 1973. godine bio je redovni profesor, a od 1964. do 1965. godine dekan Filozofskog fakulteta u Sarajevu.

Njegovim zalaganjem osnovan je Orijentalni institut u Sarajevu. Od osnivanja do septembra 1964. godine bio je njegov direktor. Pokrenuo je godišnjak toga instituta pod nazivom Prilozi za orijentalnu filologiju i istoriju  jugoslovenskih naroda pod turskom vladavinom (sada Prilozi za orijentalnu filologiju) i zbirku Monumenta Turcica historiam Slavorum meridionalium illustrantia. Organizovao je rad na prikupljanju snimaka turske arhivske građe za historiju jugoslovenskih naroda iz turskih i drugih stranih arhiva. Bio je jedan od tri redaktora kolektivnog djela jugoslovenskih istoričara druge knjige Istorije naroda Jugoslavije (objavljene 1959. i 1960). Od pokretanja Jugoslovenskog istorijskog časopisa 1962. do 1965. godine bio je direktor je tog časopisa. Učestvovao je na svim kongresima jugoslovenskih historičara, kao i na mnogim međunarodnim kongresima historičara. Učestvovao je s referatima i na nekim kongresima orijentalista. Sarađivao je ma drugom izdanju Encyclopaedia of Islam (Laj den).

Bavio se historijom jugoslovenskih naroda pod turskom vladavinom. Radio je i na nekim problemima historije srednjovjekovne Srbije i Bosne. Publikovao je veći broj turskih izvora za historiju jugoslovenskih naroda. Radio na nekim problemima historijske metodologije, opšte sociologije i marksističke filozofije istorije.

Bio je član Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti, Slovenske akademije znanosti i umjetnosti, Makedonske akademije nauka i umjetnosti i Crnogorske akademije nauka i umjetnosti.

Odlikovan je s više ordena i nosilac je nekoliko nagrada.

Od osnivanja Naučnog društva Bosne i Hercegovine bio je redovni član u Odjeljenju istorijsko-filoloških nauka, a od 1955. do 1959. godine i njegov predsjednik. Bio je redovni član Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine od osnivanja, a od 1968. do 1971. godine i njen predsjednik.

Preminuo je u mjestu Ledenice kod Novog Sada 1993. godine.

Vaso Butozan rođen je 1902. godine u Starčevu, školovao se blizu rodnog mjesta, u Pančevu, a studirao u Zagrebu, gdje je 1931. godine završio Veterinarski fakultet. Do početka Drugog svjetskog rata radio je kao asistent fakulteta, a zatim prelazi u Banju Luku. Od tada je njegov životni put najuže povezan s Bosnom i Hercegovinom. U julu 1941. odlazi na oslobođenu teritoriju, gdje organizuje zdravstvenu službu kao referent saniteta. Osim njegovog glavnog rada u sanitetu, bio je i član Oblasnog odbora, član AVNOJ-a, član Predsjedništva ZAVNOBiH-a. Nosilac je Spomenice 1941. i brojnih odlikovanja.

Nakon rata dolazi u Sarajevo i odmah počinje raditi poslove koji su mu povjereni kao veterinaru, univerzitetskom profesoru, naučniku i političaru. Na Univerzitetu je vršio brojne funkcije kao profesor, dekan fakulteta, a kasnije kao rektor Univerziteta. Uređivao je brojne časopise kao što su Veterinaria, Sarajevo, Acta hystorica medicinae, pharmaciae et veterinae, Beograd; bio je član Redakcije Enciklopedije Jugoslavije za BiH, član redakcije u publikacijama Veterinarski glasnik, Enciklopedia moderna i Poljoprivredna enciklopedija. Obavljao je brojne funkcije kao veterinar, od kojih treba spomenuti samo neke: bio je
predsjednik Nacionalnog komiteta Svjetskog udruženja veterinara, član Permanentne komisije Svjetskog udruženja veterinara, Office international des epozooties, Pariz, direktor Naučnoistraživačkog instituta Veterinarskog fakulteta u Sarajevu i dr.

Kao naučnik ostavio je iza sebe opus od preko devedeset naučnih radova. Posebno se bavio temama: infekcije, parazitoze stoke i borba protiv infekcije, vezikalne hematurije goveda, unapređivanje stočarstva i veterinarstva, te opšte teme koje su se odnosile na razvoj zdravstvene službe i veterinarstva u našoj zemlji.

U NOB-u bio je šef saniteta za Bosansku krajinu. Sudjelovao je u stvaranju brojnih partizanskih bolnica u Krajini. Poslije izbora za člana Oblasnog odbora za Bosansku krajinu počinje da radi na oživljavanju privrede na oslobođenoj teritoriji, organizovanju civilne zdravstvene službe, snabdijevanju vojske hranom i na brojnim drugim zadacima. Nakon oslobođenja zemlje biran je na brojne funkcije, od kojih spominjemo funkciju ministra zdravlja, ministra poljoprivrede, ministra za nauku i kulturu, sekretara Prezidijuma Skupštine i predsjednika Ustavotvorne komisije.

Bio je član Slovenske akademije znanosti i umjetnosti i član Akademije nauka u New Yorku.

Za redovnog člana Naučnog društva Bosne i Hercegovine u Odjeljenje medicinskih nauka izabran je 1952. godine. Osnivanjem Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine 1966. godine nastavlja biti njen redovni član.

Bio je predsjednik Naučnog društva Bosne i Hercegovine od 1959. do 1966. godine i prvi predsjednik Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine od 1966. do 1968. godine.

Preminuo je u Zagrebu 1974. godine.

Napomena: Nije u radnom sastavu Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine od 1969. godine.